Sokolački pčelar Milenko Kapuran: RADI I PČELARI U INVALIDSKIM KOLICIMA

Sokolački pčelar Milenko Kapuran: RADI I PČELARI U INVALIDSKIM KOLICIMA

SHARE

Rano, u cvijetu mladosti – sa 25 godina života, za vrijeme rata u BiH ostao je invalid i od tada je vezan za invalidska kolica, ali nije izgubio volju da opstane, osnuje porodicu u Sokocu i svoj život ispuni radom u pčelinjaku i sa pčelama.

Milenko Kapuran je mlad čovjek; tek mu je 45 godina. Ali, ima bogato životno iskustvo, kojem je dobrim dijelom kumovala i ratna drama u BiH. On je bio borac za RS, kaže da je svoju mladost i zdravlje ugradio u nju. Nerado se sjeća ratnih dešavanja, priča o junaštvu i dana kada je sa nešto više od dvadeset godina ranjen na liniji odbrane i kada je njegov život dobio potpuno drugačiji tok. Od tada je vezan za invalidska kolica.

“Nakon ranjavanja sam shvatio da se vrijeme vratiti ne može, pa sam se uvijek trudio da radim ponešto i pored toga što imam penziju – kaže Kapuran, koji je rođen u selu Krajišići, smještenom na granici sokolačke opštine i olovske općine (Da, dobro ste pročitali; nakon rata u BiH, jedan dio ima opštine, drugi općine, a u svim tim opštinama i općinama je hiljade invalida, izbjeglica, raseljenih lica, demobilisxanih boraca i branitelja).

Milenko je imao nepunih 25 godina kada je teško ranjen. Zahvaljujući Božijoj volji i nadljudskim naporima ljekara spašen mu je život; doduše morao je nastaviti u invalidskim kolicima. Prve poratne godine protekle su, kako kaže, u nastojanju da spase što se liječenjem spasiti može, a drugi dio poratne priče je posvećen porodici, supruzi, kćerki i zavičaju.

“Rođen sam u Krajišićima, na rubu između opština Sokolac i Olovo, i to selo mi je uvijek ostalo u najljepšem sjećanju. Prije rata radio sam u sokolačkoj klaonici. Moji odlasci u rodno selo, Dejtonskom linijom podijenjeno na opštinu Olovo i opštinu Sokolac, postali su češći čim su se stekli prvi uslovi”, rekao je za „Srnu“ Kapuran, koji je pčelinjak smjestio u svom rodnom selu.

Inače, do ratnih sukoba 1992. godine u selu Krajišići je bilo 35 srpskih domaćinstava. Obnovljeno ih je petnaestak, a u selo se vratilo pet povratnika.

Milenko je preko ljeta, uglavnom, u Krajišićima, u kojima je podigao prelijep pčelinjak. Na ovu ideju je došao poslije rata, kada je shvatio da ga ljenčarenje nigdje neće dovesti. Otuda se rodila ideja da se počne baviti pčelarstvom.

“Prisjetio sam se prijatelja Zorana Batinića, profesionalnog pčelara koji je često pričao o pčelama kao da je bio zadužen da na najbolji način propagira tu djelatnost i on me podržao u tome”, kaže Kapuran.

Ulazak u ovaj posao nije mu bio nimalo lagan jer je trebalo mnogo znanja, vremena, truda i ulaganja, ali i rada za održavanje pčelinjih društava.

“Istina, prve godine od meda nije bilo ništa, ali već ove smo imali prinos od pedesetak kilograma. Ljubav prema ovom poslu je pobijedila i u svom pčelinjaku sada brojim 20 košnica, a kao da sam juče kupio prvih pet od prijatelja Batinića”, prisjeća se Kapuran.
Košnica u obliku kućice

Košnice su u toplijem dijelu godine u selu gdje često odlazi, iako je najveći dio puta (30 kilometara) od Sokoca do njegovih Krajišića, loš makadamski. Tokom zime pčelinja društva iz Krajišića seli uz pomoć prijatelja u Branjevo kod Zvornika na bagremovu pašu, a sa prvim danima ljeta ponovo vraća na livadsku, u zavičaj.

“Brinuti o pčelama nije lako, a posebno za mene u invalidskim kolicima, ali trajem i radom ispunjavam sebi dan lijepim. Nabavio sam neke mašinice za rad oko košnica, koliko moje zdravstveno stanje dozvoli, pa vršim njihove prepravke. Nedavno sem obradovao i sebe i prijatelje košnicom koja ima oblik kućice”, pohvalo se ovaj vrijedni domaćin.

Milenko kaže da ne bi mogao se baviti ovim poslom da mu u održavanju pčelinjaka ne pomaže brat na porodičnom imanju u Krajišićima, rođak u selu Knežina i prijatelji, kojima duguje veliku zahvalnost. (BHPČELAR/SRNA)

СОКОЛАЦ,1. ОКТОБРА /СРНА/ – Миленко Капуран /45/ је већ 25 година везан за инвалидска колица након тешког рањавања у минулом рату и дугог лијечења у неколико медицинских центара, али није изгубио вољу да опстане, оснује породицу у Сокоцу и свој живот испуни радом.

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY