Arne Simon, onkolog sa Univerzitetske klinike u Bonu: KOD ZARASTANJA RANA MED...

Arne Simon, onkolog sa Univerzitetske klinike u Bonu: KOD ZARASTANJA RANA MED EFIKASNIJI OD MEDA

SHARE

Australijski i novozelandski ljekari već deset godina proučavaju ovu zaboravljenu metodu. U Evropi se med koristi za liječenje rana u nekoliko desetina klinika, ali broj zainteresovanih i oblasti primjene neprekidno rastu…..

U doba faraona med je korišćen za liječenje rana, opekotina i ekcema, a u poslednje vrijeme ovaj lepljivi pčelinji proizvod doživljava renesansu.

– U početku sam bio prilično skeptičan – priznaje Arne Simon, onkolog sa Univerzitetske klinike u Bonu. Od 2002. godine on je drevnu metodu premazivanja rana medom primijenio na 150 pacijenata, većinom djece, čije rane nakon operacije nisu mogle da zarastu zato što im je imunitet oslabio.

Rezultati su bili impresivni. Ispostavilo se da je ljekovita supstanca iz tube često čak efikasnija od antibiotika. Ispod kompresa i zavoja natopljenih medom ni najupornije klice nemaju šanse da opstanu.

– Već poslije nekoliko dana u ranama više nema multirezistentnih klica – kaže Simon.

Najveća prednost ovog pčelinjeg proizvoda je što klice koje imaju veliku sposobnost prilagodjavanja, ne postaju otporne na njega. Čak i ako u ranama nema bakterija, proces zarastanja rane se ubrzava jer med predupređuje upale i podstiče obnavljanje tkiva. Mrtve ćelije koje sprječavaju zarastanje rane brže se odbacuju. I previjanje je znatno olakšano, jer se zavoj lako skida i ne povređuje se novostvoreni sloj kože.

– Više nije potrebno da djeci dajemo anesteziju da bi mogla da izdrže previjanje – objašnjava Simon.

Med je, inače, vijekovima poznat narodni lijek. Egipćani, Asirci i Kinezi su veoma cijenili njegova ljekovita svojstva. U oba svjetska rata ranjenici su previjani zavojima natopljenim medom, ali je nakon otkrića penicilina ovaj domaći lijek vremenom pao u zaborav.

A kako djeluje med? Zbog visokog sadržaja šećera izazivači ostaju bez vode koja im je neophodna za razmnožavanje. Osim toga, pod dejstvom enzima glukoza – oksidaza, koji pčele dodaju medu, iz šećera se neprekidno oslobađaju male količine vodonik – peroksida, koji uništava bakterije.

– Pošto se neprekidno oslobađa peroksid, dovoljne su veoma male količine meda da ubiju bakterije – kaže Simon.

Med neutrališe i neprijatne mirise koji se šire iz otvorenih rana i tumora, tako što se mijenja metabolizam mikroba koji plivaju u šećeru. Više se ne stvaraju jedinjenja azota i sumpora neprijatnog mirisa, koja uglavnom nastaju kada bakterije vare aminokiseline iz izumrlih ćelija.

Australijski i novozelandski ljekari već deset godina proučavaju ovu zaboravljenu metodu. U Evropi se med koristi za liječenje rana u nekoliko desetina klinika, ali broj zainteresovanih i oblasti primjene neprekidno rastu…..(BH PČELAR/ARHIVA)

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY