Studentski projekat koji je 1984. godine privukao veliku pažnju naučne i pčelarske...

Studentski projekat koji je 1984. godine privukao veliku pažnju naučne i pčelarske zajednice: Kako se pčele ponašaju u svemiru?

SHARE

Roj se sastojao od 3.300 pčela koji se vinuo na visinu od 100 km, a nakon početne dezorijentisanosti,pčele su bez ikakvih poteškoća hodale, letjele i lebdjele. Tokom devet dana koje su provele u svemiru, pčele su uspjele izgraditi i veliko saće, a matica je izlegla oko 35 „svemirskih jajašaca“

Ideja o slanju ljudi u svemir je fascinirala čovječanstvo još od najstarijih vremena. Zahvaljujući razvoju moderne tehnologije, došli smo u mogućnost da te snove i ostvarimo. Osim ljudi, svemir su posjetili psi i majmuni, a 1984. godine NASA je su spejs šatlu „Čelindžer“ poslala roj pčela sa maticom u Zemljinu orbitu.

Najskuplja košnica na svijetu

Naučnici su željeli saznati kako će bestežinsko stanje uticati na životinjsko ponašanje, i prisiljavajući različite oblike života da se prilagode mikrogravitaciji dobili su neke zanimljive rezultate. Projekat je osmislio devetnaestogodišnji student Den Poskevič s ciljem da se uporede karakteristike saća u izgradnji pri nultoj gravitaciji i da se utvrde njihova veličina, oblik, volumen i struktura zidova sa košnicom na Zemlji.

Izrada specijalne „svemirske košnice“ koštala je 40.000 dolara, pa je to najskuplja košnica ikada napravljena. Zatvoreni pčelinji modul ili „The Bee Enclosure Module“ u kojem su pčele lansirane u svemir se sastojao od aluminijuma, a ostatak modlula je bio konstruisan kako bi imao sve uobičajene dijelove košnice poput ramova, ulaza, i ventilacijskog otvora.

Pčele su također imale osiguranu zalihu hrane putem hranilica koja su bile napunjene šećernim sirupom. Roj se sastojao od 3.300 pčela koji se vinuo na visinu od 100 km, a nakon početne dezorijentisanosti,pčele su bez ikakvih poteškoća hodale, letjele i lebdjele.

 Svemirski pčelinjaci su budućnost

Prema prikupljenim rezultatima pčele su se veoma dobro snašle u svemirskim uslovima. Tokom orbitiranja, uspjele su proizvesti oko 200 cm saća, a pri izgradnji ćelija nije bilo nikakvih geometrijskih greški te su pčele formirale savršene šestougaone oblike baš kao i u prirodi.

Tokom devet dana koje su provele u bestežinskom stanju, pčele su uspjele izgraditi i veliko saće, a matica je izlegla oko 35 „svemirskih jajašaca“. Iz nepoznatih razloga ova jajašca se nisu uspjela razviti u mlade jedinke čak i nakon što su prebačene u standardne košnice na Zemlji. Zanimljivo je da kontrolni roj koji je ostao na Zemlji za to vrijeme nije proizveo saće, što je potvrdilo da za izgradnju nije bitno Zemljino gravitaciono već elektromagnetno polje.

U dugoročnim planovima NASA-e predviđa se izgradnja velikih , stalno naseljenih orbitalnih stanica. S obzira da bi dopremanje hrane bilo previše skupo, planira se i uspostavljenje orbitalnih ekosistema koji će prihranjivati astronaute. Znamo da voće i povrće zahtjeva oprašivače za svoje cvjetove, a pčele su idealan kandidat za taj posao. Kolika je važnost ovih stvorenja za život na Zemlji postaje tek jasno sada kada već uveliko razmišljamo i radimo na stvaranju uslova za život van granica naše planete.(D.K./bhpcelar.com)

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY